Groningen verzakt. Maar wat gebeurt er aan de andere kant van de dijk?

Blog
Waddendijk

11 januari 2018  |   |  Leestijd: 2 minuten

De Waddenzee verzakt, en niemand die het ziet. Er staan geen huizen op met scheuren in de muren. Er is geen protest van de rechtmatige bewoners: zeehonden die en masse een plaat bemannen.”

Het is vier dagen na de aardbeving bij Zeerijp, de zwaarste in vijf jaar en misschien wel de meest schadelijke sinds het begin van de gaswinning. Iedereen weet het nu: Groningen verzakt. Het Hoge Land is straks niet hoog meer.

Gaswinning in Bierum, Groningen veroorzaakt bodemdaling onder de Waddenzee (Eems)
NAM-boorlocatie bij het Groningse Bierum. Links het Hogeland, rechts de Eems en de verdere Waddenzee. En aan de horizon? De grootste kolencentrale van Nederland: de RWE-centrale in Eemshaven. Overal in dit gebied, aan beide zijden van de waddendijk, treedt bodemdaling op door gaswinning. Bron: Waddenvereniging.

Maar wat gebeurt er aan de andere kant van de Waddendijk? Precies hetzelfde! Dat schrijft Toine Heijmans in een prachtige persoonlijke column in de Volkskrant. Want óók daar is de NAM actief, en ook dáár daalt de bodem. Wat ons betreft is het een absolute leestip voor iedereen met hart voor het Wad.

Want niet vaak slaagt iemand erin zo goed het hele verhaal te vertellen, met zorgwekkende feiten op een rij – gecombineerd met veel gevoel voor de waarde van ons gedeelde Werelderfgoed. De enige ‘ongetemde wildernis die Nederland nog rest’, schrijft Heijmans.

Zorgen over buitendijkse gaswinning worden vaak weggewimpeld in een stijl die verdacht veel lijkt op hoe de zorgen in Groningen jarenlang als kletspraat werden weggezet. Maar de cijfers liegen er niet om, weet Heijmans – die voor zijn column Adriaan Houtenbos interviewde, een onafhankelijk geodeet die vroeger de bodemdalingsprognoses van de NAM moest testen – en al gauw ontdekte dat die maar weinig met de werkelijkheid van doen hadden.

Zo zou er ook bij Ameland aanvankelijk niks gebeuren. ‘Hooguit 18 centimeter bodemdaling.’ Ondertussen stevenen we af op het drievoudige(!) daarvan. Dezelfde NAM wil nu met iets-te-bekend-klinkende geruststellende woorden in het Friese Ternaard een nieuw Waddengasveld aanboren. ‘Monitoring. Hand-aan-de-kraan. We stoppen als het misgaat.’

Wie trapt er nu nog in? Het is tijd voor een andere toekomst – aan beide zijden van de Waddendijk. Wees wijs, schrijft Heijmans – en ‘laat met rust, de Waddenzee.’

De column lees je hier >>

Heijmans schreef ook nog een ode / lofzang voor zijn favoriete natuurgebied: de Wadden. Deze droeg hij voor in het radioprogramma ‘Met het Oog op Morgen’ en bekijk en luister je hier>>